Ευτυχία: άπιαστο όνειρο ή πραγματικότητα που την παραβλέπουμε;
“Το να ζεις τη ζωή είναι το σπανιότερο πράγμα στον κόσμο, οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς υπάρχουν” (Oscar Wilde)
“Το να ζεις τη ζωή είναι το σπανιότερο πράγμα στον κόσμο, οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς υπάρχουν” (Oscar Wilde)
Συχνά θεωρούμε ότι είμαστε θύματα των περιστάσεων μας, αυτό αποτελεί μια καλή δικαιολογία για να μην ασχοληθούμε με το πραγματικό εγώ μας. Κρύβοντας την αλήθεια όμως πίσω από προφάσεις στερούμε από τον εαυτό μας ποιότητα ζωής. Φαντάζεσαι έναν κόσμο δίχως άγχος; Αν ναι τότε ξεκίνα με τον εαυτό σου!
“Απορώ γιατί τον παντρεύτηκα” “Είμαστε τόσο διαφορετικοί, μακάρι να μην είχα κάνει ποτέ αυτό το λάθος” “Ζω με έναν ξένο άνθρωπο” “Αναρωτιέμαι τι του/της βρήκα” .
Σας έχει εκφράσει ποτέ κάποια από αυτές τις δηλώσεις; Αν ναι μην ανησυχείτε, ανήκετε στη πλειονότητα της ανθρωπότητας που συνειδητοποίησε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν ξεκινάνε με το “ΜΙΑ ΦΟΡΆ ΚΑΙ ΈΝΑΝ ΚΑΙΡΌ”. Όχι ο σύντροφός μας δεν είναι ούτε ο πρίγκιπας ούτε η πριγκίπισσα του παραμυθιού. Οι ρομαντικές βόλτες σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον αντικαθίστανται από προβλήματα της καθημερινής ζωής, τα τρυφερά αγγίγματα γίνονται σκληρά λόγια και τα όνειρα για το μέλλον αρχίζουν να φαίνονται εφιάλτες. Υπάρχει λύση παρά τις εσφαλμένες προσδοκίες;
Συχνά στο διαδίκτυο συναντούμε συμβουλές του τύπου «Βάλε τα όρια σου, μην αφήνεις τους άλλους να σε πατάνε, αν κάτι σε πιέζει μη το κάνεις, φύγε μακριά από ότι σε πληγώνει, αγάπησε το εγώ σου, πες όχι κοκ». Τι σχέση έχουν όμως όλα αυτά με τα συναισθηματικά όρια; Και που βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή του να μην παραβιάζεται η προσωπική μου ελευθερία αλλά ούτε και του απέναντι μου;